Ang tanging pag-ibig na walang makakapantay kahit sino man… -Ang istorya namen ng mama ko part 1… :)

mama

Ilang linggo na ang nakalipas mula nung huli akong sumulat sa blog na ito. Β Madami kasi nangyari e pasensya na.. Di bale ngayon handa na kong ikwento ang mga nangyari. Pasensya na, ako’y magtatagalog para mas madaling maintindihan. πŸ™‚

Isang linggo na ang nakalipas, Isang linggo na simula nung iniwan na ako physically ng nanay ko. Hindi ko alam pero hanggang ngayon BLANGKO pa din ako hindi ko alam kung panaginip pa rin ba ito? Sa dinami-dami ko atang problemang napagdanasan eto na ata ang isa sa pinaka-mabigat o pinaka-masakit na dinanas ko. Sa buong buhay ko ang nanay ko ang bukod tangi kasama ko sa tuwa at higit sa lahat sa lungkot. Buong buhay ko lumaban ako sa buhay para lamang sa kanya kaya naman ang pagkawala niya ay isa sa pinaka-masakit na nangyari sa buhay ko pero kahit na ganun wala akong isang REGRET o PANGHIHINAYANG dahil alam ko na naramdaman ng nanay ko kung gaano ko siya kamahal noong nabubuhay pa siya. Sinasabi nga ng iba kong kaibigan para lang daw kame magkapatid ng nanay ko kung magturingan at parang hindi na daw kami mapaghihiwalay pa. Oo tama iyon! Kami ng nanay ko ay sweet sa isa’t-isa kahit na madalas nagtatampuhan kami. Ang mama ko ang kakampi ko sa lahat ng bagay. Minsan kapag gusto kong gumala at hindi ako pinayagan ng papa ko si mama papayagan pa rin ako at pagtatakpan niya ko kay papa. In short, kami ang partners in crime. J Si mama din ay hinayaan ako magdesisyon, hindi niya ko kinontrol sa mga bagay na desisyon ko. Alam naman niya kasi na kapag nadapa ako matuto ako ulet bumangon at matututo ako sa pagkadapa ko. Naging si ABIGAIL ako dahil sa pagmamahal na inalay ng buong puso ng mama ko. Hindi niya ko iniwan at hangang sa huli ako pa din ang iniisip niya ko. Gusto ko ikwento sainyo ang mga nangyari sa huling sandali namen na magkasama ng nanay ko.

Magpatuloy sa pagbasa

Advertisements

Salamat! :) Paki-usap huwag ng paki-alamanan ang grammar. :)

thank-you-languages

 

Siguro naman nalibing na mama ko pwede na ko magpasalamat salahat ng sumuporta sakin, sa mama ko, sa papa ko at sa pamilya ko sa mga orasna kailangan namen kayo. At alam ko maiintindihan ni mama kung bakit ako nagpapasalamat. πŸ™‚ Salamat sa mga taong dumamay samen sa mga oras nakailangan namen ito. Salamat sa mga nagpadala ng dasal, words of encouragementat tumulong. PAGPASENSYAHAN NIYO NA kung MAHABA ito! πŸ™‚

Magpatuloy sa pagbasa

Nothing is IMPOSSIBLE when you BELIEVE in your DREAMS

dreaming_is_believing-313100

HELLO EVERYONE! πŸ™‚ While I was thinking of what to write for this day, I suddenly remember my dream job. πŸ™‚ I know each one of us come to a point when we were still in our preparatory to elementary days, we need to stand in front of the class and told our class mate and teacher about our ambition. πŸ™‚ I remember, I hate standing in front of the class by then because I was too shy and I hate attention. hahaha As far as you know I am a programmer at one of call centers in the Philippines. I was working for almost 8 months now. I wasn’t expecting at all that I will be in this kind of job. It was never my dream or ambition before.

Magpatuloy sa pagbasa

A SMILE could INSPIRE someone’s LIFE… :)

Because Life is too Short to be sad. We had our mini-pictorial at Office last March 25, 2014 care of Cherryl Tulang’s Camera. And I enhance some of the pictures. πŸ™‚

 

 

 

So What’s with March 25???

Hello everyone!

It’s been weeks since I last check and write on my journie blog. πŸ™‚ I was thinking of writing about my Boracay trip and share it but unfortunately the pictures was at my laptop and I am currently at my work now. 😦 But don’t worry I still have something worth smiling to share to.

Sir Alex's Table :)

Sir Alex’s Table πŸ™‚

Last Monday March 25, 2013, my boss had his 4th year anniversary at our office. My office mates (Che, Chui & I) plan something for him a week before. We plan to put some balloons on his desk and write a letter. I ask Che if she could bring her SLR for high quality photo since it is once in a year moment and she said sure. I also invite Ms. Gian to go to Market-Market and have our merienda/dinner since she wasn’t able to go to the farewell party of Kuya Jec and Five and she said yes. So there we had a good set-up for Sir Alex’s 4th year anniversary.

Magpatuloy sa pagbasa